Ve sonsuza dek mutlu yaşadılar.

Heryerde olmak istiyorum..İnsan yaşarken her yerde olabilir mi? Belki adı zamanda yolculuk, belki paralel evren, belki adsız zamansız…Café London’un yağsız unsuz pastası gibi…Lezzetli olurdu…

Dün Kate & Leopold filmini ikinci defa izledim…Çok sevdiğim ve etkilendiğim filmlerdendir…


Karakterimiz sevgi uğruna Brooklyn köprüsünden atlayarak, zaman tünelinde meydana gelen bir yarık vasıtasıyla 2000’li yıllardan 1876’ya gidiyor.

İtiraf ediyorum “Ben de giderdim” hem de “ Gözüm kapalı ve hiç tereddütsüz”…

Neleri göze alıyoruz sevgi için…Göze alamadıklarımız korkularımız mı? Güvensizliklerimiz mi? Peki en kötü ne olur?

A) Ayrılırız  ( ki zaten herşey bir gün bitiyor )

B) Ölürüz ( kim bir gün ölmeyeceğini iddia edebilir ? )

Daha kötü ne olabilir ? Başka şeçenek gelmiyor aklıma…

İşin sırrı galiba yaşadığımız herşeyi kendimiz için yaşamamız…Asla bir başkası için değil, en sevdiğimiz bile olsa…Ne çok örnek vardır aile kavramında..Anne – evlat , baba – evlat ilişkilerinde , eşler arasında vb…

Bencillik gibi gözükse de aslında değil…Çünkü bir gerçek var… ”Ben iyi olursam, etrafıma ışık saçabilir ,aydınlatabilirim.” Yaptığımız şeyleri başkaları için yaptığımızda belki de farkında olmadan karşımızdakine yük yüklüyoruz.Hakkımız var mı?

Sizce bencillik mi hala?

Ahh aah hep bu filmler yüzünden…Ve sonsuza dek mutlu yaşadılar.