Zamanı geldi...

Hayat bazen oyunlar bize…

Bazen de güldürür bizi sebepsizce..

Nefes al..Sakin ol…

Gülümse hep…Şimdi..Şimdi…

Zamanı geldi , zamanı geldi

Mutluluğun zamanı geldi…

Bu sözleri Nisan ayı civarında SizDrama ‘da çocuklarla yapacağımız müzikal için yazmıştım.Sidikli Kasabası’na oyuna giderken Bostancı-Taksim çift katlı otobüsünde en öndeki koltukta…Ilk duraktan bindiğimden hep boş olurdu o en öndeki koltuk ve hep oraya otururdum.Kulağımda parçanın orjinali dönerken ( Avenue Q – For now ) bi anda sözler akıvermişti kalemden kağıda doğru…O an yine canlandı gözümde…Tabi oyundaki şarkıları uyarladığımız için birebir  çeviri değil…

Bazen düşünüyorum hatta bu aralar çok daha fazla, sahip olduğumuz neler var?

Sadece kendi ruhumuz mu? Ona bile sahip değiliz aslında…

Sahip olmak neyi gerektirir? Ya da sahip olmamak neyi ?

Hayal kurardım eskiden…Hayaller gerçekleşince masal biter mi?

Tek başına yeni masallar kurmak bu kadar zorlaşır mı?

Bir an eline verilen ve sonra bir anda elinden alınan oyuncaklar, yaşam kaynağınsa eğer, bu ülkede hayal kurmak gerçekten zor.

Müziğe dair gelecek planım yok…Tiyatro’ya dair yok. Öğretmenlikle ilgili yakın tarihli planlarım var…Çocuklara müziği , müzikali sevdirmek…

Hayata dair, bu ülkede planım yok.

Ya plansız yaşamaya devam edeceğim…

Ya da hayal kurabileceğim başka diyarlara gideceğim.

Zamanı geldi.

SA

26 Eylül 2013