Koridor...

İnsanın sevdikleri hastalandığında içi fena acıyor..Hele ki narkoz alıp bir operasyon geçirecekse…Hayatımda bir kez ameliyat oldum. Çok cesur hissediyordum kendimi, verdikleri cesaret hapı öncesinde bile…Sonrası da zaten oldu bittiye gelmişti. Fakat , sevdiklerinin hasta yatağında ameliyathaneye gidişini görmek, buruk bir tat bırakıyor yürekte ve ruhta…

Babacığım bugün 3. Ameliyatını oldu. İkişer sene arayla bu üçüncü ve umarım artık sonuncu olur. Gerçi bir önceki by-pass tan sonra bu fasülyeden bir operasyondu.Fakat narkoz alacağı için oldukça endişeliydim.

16:30 ‘da götürdüler ameliyathaneye ve saat 19:30 a kadar bir türlü bilgi alamadık.Yoğunluk var, geç almışlardır varsayımlarıyla hemşireler bizi oyalıyordu sanki.Sonra dayanamadım ve aynı hastanede görev yapan kuzenimin eşi Arzu ablayı aradım.O hemen, içerden bilgi alır size iletirim Selmin’cim dedi ve 5 dakikaya kalmadan geri aradı.Operasyonun devam ettiğini, herşeyin yolunda olduğunu söyleyince rahatladık tabii.

Bu sırada, hastanenin diğer katlarında neler oluyordu?

Odanın birinde yaşama galip gelmeye çalışan biri, diğerinde yeni doğan bir bebek ve anne babasının sevinci, bir başka  odada sınava hazırlanan bir tıp öğrencisi, bir odada Tango dersi…Merdiven boşluğunda durup öylece izledim. Tango müziği geliyordu kulağıma ve kimbilir belki o müzik o anda bir hastaya umut ışığı oluyordu. Diyordu  ki belki ; bi iyileşeyim ben de başlayacağım tangoya…

Hayat ne garip birşeydi.

Yaşam, acı tarafını sevdiklerimizden yana göstermesin. Dua’m , dileğim bu...

Ve insan böyle zamanlarda ne çok özlüyormuş, sessizce başını yaslayacağı birini…

SA

1 Ekim 2013

Marmara Üniversitesi Eğitim ve Araştırma Hastanesi

Pendik