Aynı topraktan besleniyorlardı.Hatta
aynı suyla…Kökleri, belki ucundan kıyısından dokunuyordu birbirlerine
birbirlerinden habersiz…
Biri diğerine aşık olmuştu.Yüzünü ona
dönüyordu daima…Diğeri o kadar kendi halindeydi ki, görmüyordu
bile çevresinde olup biteni ,ona aşkla bakan o gözleri…
Aynı su, aynı toprak yetmedi onlara…Sadece
bir bakışına karşılık alsa yeşerecekti yeniden belki…
Önce usul usul kurumaya başladı…Rengi
solgundu artık…Yapraklarını döküp, toprağa karışıp belki bir başka tomurcuk
olarak ona daha yakın olup, bu kez dikkatini çekmeye çalışmak istiyordu… Bütün kederi
yüklendi…Hala umut var diye ümid ederek…
Kederin içinde ümide yer var mıydı?
Peki ya sonra?
O diğer tomurcuk yeşerip çiçek
açtığında diğeri solup gitmiş olabilir…
Ya da kökleri birbirlerine sarılmış
olduklarından derinden öyle bağlıdırlar ki görünen kısım aldatıcıdır aslında biz
insanoğlu için…
Ya da aslında döngüye boyun mu eğmek gerekir?
Vs.. vs… vs….
19 Eylül 2013
SA
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder