Belki de son yaş günü kutlamasıydı.
Bunca seneye neler sığdırmıştı. Pazar sabahı, sevdikleriyle bir kafede yaşanan sürpriz
kutlama aslında yıllara neler sığdırdığının kanıtı gibiydi.
Hediyeler verildi. Birisi “ Seversin
sen bunları “ dedi hediyesini uzatırken
Diğeriyse bir mektup uzattı. En
kıymetli hediyedir bence mektuplar.
“Ağlatacaksınız beni “ diye titredi
sesi. “Evde okuyayım” dedi.
Gülüşmelere, tatlı bir burukluk eşlik
ediyordu sanki. Yaş almanın dayanılır hafifliği alanda, ağırlığı ise etrafında
olmaz mıydı yaşamın son demleri çökerken…
Yan masada bir Pazar sabahı.
Bu sabaha yakışan güzel müziklerin eşliğinde çayımı
yudumlarken, tanık olduklarımın bendeki yansımasıydı bunlar…
Kaçmak , gitmek istiyorum. Belki de
çok sevdiğim insanların aldıkları yaşlar ağırlaştırıyor beni kendiminkinin
aksine…
Yolun yarısına az kala…
SA
22 Aralık 2013
Pazar
Café Nero - Caddebostan
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder