Olmak ya da olmamak...

Yorgun ama mutlu sandığı bir günün ardında , erken gece olan bir gündü. Otobüsü beklemeye koyuldu eve dönüş yolu için.Bekledi…Bekledi…Bekledi…20 dakika öylece bekledi..Hava oldukça soğuktu.Kızdı kendine.Yapamadıkları için.

Gözlerinden yaşlar bir anda dökülüverdi durakta tek başına beklerken.Sanki hayatı gibiydi.Soğuk bir köşede yalnızca beklemekmiş gibiydi yaşamda hissettiği. Otobüs geldi, ilerlerken arka koltuğa doğru, kimsenin yüzüne bakmadı.Oysa severdi insanların yüzüne bakmayı.Yüz bulamadı belki de.Kendi hayatında kendince işlediği hataları düşünürken…

Yol boyunca süzüldü yaşlar boncuk boncuk, sessizce..Iç çekmeden sessizce ağlıyordu artık. Hayatının şunca yılını, 17 dakikalık zamana sığdırdı sorgularını.

Yenilmişmiydi, kazanmış mıydı? Ya da bunların ne önemi vardı.

Asıl olan hisleri değil miydi? Ne hissettiği?

Yenik hissediyordu.Hayata karşı, sevgiye karşı.Yenik.

Sevgisi dolup taşıyordu ve taşıyamıyordu.Derinlerde yaşardı , fakat sevmeye değer buldukları derine inemeden bir akıntıya kapılıverip kaybolurlardı hep. Derinlerde derinlere dalardı yine..Korkmazdı sudan.Sudan sebeplerle uzaklaşanlardan. Ve bilirdi esas zenginliklerin derinlerde olduğunu.

Toprağa basmak istedi çıplak ayak.

Ya da ayak ucuyla buz gibi denize.

Var olduğunu hissetmek istedi belki de.

Bütün mesele..Olmak ya da olmamaktı.

SA

12 Kasım 2013

“Olmak ya da olmamak, işte bütün mesele bu!
Düşüncemizin katlanması mı güzel
Zalim kaderin yumruklarına, oklarına
Yoksa diretip bela denizlerine karşı
Dur, yeter demesi mi?
Ölmek, uyumak sadece!
Düşünün ki uyumakla yalnız
Bitebilir bütün acıları yüreğin,
Çektiği bütün kahırlar insanoğlunun.
Uyumak, ama düş görebilirsin uykuda, o kötü.
Çünkü, o ölüm uykularında
Sıyrıldığımız zaman yaşamak kaygısından
Ne düşler görebilir insan, düşünmeli bunu.
Bu düşüncedir felaketleri yaşanır yapan.
Yoksa kim dayanabilir zamanın kırbacına?
Zorbanın kahrına, gururunun çiğnenmesine
Sevgisinin kepaze edilmesine
Kanunların bu kadar yavaş
Yüzsüzlüğün bu kadar çabuk yürümesine
Kötülere kul olmasına iyi insanın
Bir bıçak saplayıp göğsüne kurtulmak varken?
Kim ister bütün bunlara katlanmak
Ağır bir hayatın altında inleyip terlemek
Ölümden sonraki bir şeyden korkmasa
O kimsenin gidip de dönmediği bilinmez dünya
Ürkütmese yüreğini?
Bilmediğimiz belalara atılmaktansa
Çektiklerine razı etmese insanları?
Bilinç böyle korkak ediyor hepimizi:
Düşüncenin soluk ışığı bulandırıyor
Yürekten gelenin doğal rengini.
Ve nice büyük, yiğitçe atılışlar
Yollarını değiştirip bu yüzden
Bir iş, bir eylem olma gücünü yitiriyorlar.

W. Shakespeare / Hamlet”