Reçine...

Ağacın gözyaşlarıydı reçine…

Akıtıp da üzerinden atamamıştı…Ne çile…

Biriken gözyaşlarıyla yaşamanın, ne denli ağır olduğunu bilir misin?

Belki bir gün bir keman ustası gelip toplardı o reçineyi…

Tel ve arşeyle bir olan, doğan sesler,

Vesile olurdu akıtamadığın yaşlara…

Kem anına dost olurcasına…

SA

5 Kasım 2013
Kadıköy - Bahariye