Bazen bir fotoğraf, bazen bir ses,
bazen bir video derinden etkiler. Ruh taşacak gibi olur bedenden. Köpürür. Köpük,
akmak isteyen gözyaşlarıdır aslında. Akıtmazsan kaymak tutar zamanla, katı olur üzeri yüreğin , eskisi gibi köpürmez sonra. İşte tam da bu yüzden ağlamak güzeldir.
Bu sabah ve bu akşam defalarca
izlediğim ve her defasında gözyaşlarıma hakim olamadığım video. Bir aşk
hikayesi…
Aşk..Yaşadığımı sandığım bir duygu..
Aşkta kazanmak yoktur..Kaybedince
aşktır o…Eksik kaldığında…Tamamlanmadığında…
Tamamlanması için ne olması gerekir
? Birlikte yaşlanmak ve uzunca yıllar ruhlar birlikte yoğrulduktan sonra
birlikte ölmek.
Ruhlar sevişir aşkta…Bedenler, araç
sadece.
Günümüzdeki aşk tantanalarının aksine.
"Marina Abramoviç ve Ulay
70'lerde büyük bir aşk yaşıyor ve iki sanatçı olarak birlikte performanslar
sergiliyorlardı. İlişkilerinin doğal sonuna geldiğini hissettikleri 1988'de
birbirlerine son bir kez sarılmak için Çin Seddi'nin iki ucundan birbirlerine
yürümeye, ortada buluşmaya ve bir daha hiç görüşmemeye karar verdiler.
2010 yılında Marina New York Modern
Sanat Müzesi'ndeki retrospektifinin bir parçası olarak "The Artist is
Present"ı sergiledi. Bu kapsamda önüne gelen her yabancıyla bir dakikalık
sessizliği paylaşıyordu. Aradan 22 yıl geçtikten sonra Ulay da Marina'nın
haberi olmadan buraya geldi . "
