Hayatın dilimlerini tüketmek miydi yaşamak.Yoksa ağır ağır tadına varmak mıydı? Kimi Tazmanya Canavarı misali yerken dilimleri, kimiyse ucundan bir ısırık alıp tadına varıyordu. Önünde sonunda bitiyordu o dilimler...Acısıyla, tatlısıyla...
Ve bazen duygularla hareket ettiğimiz, düşlediğimiz, sürüklendiğimiz anlar gerçekleşemeyince mantıkla son vermeye çabalıyorduk kalan o son kırıntıları ( ya da kimine göre kalan o koca pastayı ) apar topar yok etmeye çalışarak...
Bazen de mantıkla verdiğimiz bir karar, duyguya dönüşebiliyordu ansızın...
Ne tuhaftı hayat...
SA
14.09.2015
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder