Bir şehir uyandı…Koşturmacası olanlar çoğunlukta.. Sabahın ilk ışıklarını içlerine çekmeden yola düşmüş yüzlerce insan gördüğüm. Göremediğim, yüz binlerce…Bildiğim milyonlarca…
Sahi kaç kişiyiz yer yüzünde…
Yer yüzü var da , yer göbeğinde kaç kişi var acaba?
Kaç kişi döngüde? Kaç milyar insan doğup , ölüp yeniden geliyor dünyaya tamamlanmak için…
ve "sen neredesin" diye arar dururdum bir zamana kadar…
Sen sandıklarım oldu…
Sandık dolu…
Seni bulmam yeni daha… 64.540.800 an geçmiş… Vayy zenginim…
Senli ben bir başka..ve senli beni seviyorum.. Bendeki seni biliyorum...Sendeki beni bilemiyorum.
Henüz biz olamadık.
Dünyada , yaşadığım yerde güneş yüzünü diğer kıtalara döndürdüğü, bizi karanlıkta bıraktığı vakitlerde diliyorum. Güneş yüzünü bize gösterdiği, iliklerimize kadar ısıttığı günlerde de… Bazen puslu oluyor gökyüzü.. Göremiyorum yıldızları…Ama oradalar biliyorum. Yine diliyorum.
Dilenci miyim neyim?
SA
05 Şubat 2015
09:36
Café İst
Beyoğlu
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder