Ya ulaşacak bir yer yoksa? Var mı yoksa? diye sorduğumda bile "yok"sa geçiyor içinden...
Su akıyor , kimi zaman biçim değiştiriyor, yine gidiyor, belki havaya karışıyor, ardından yine başka bir formda yeniden geliyor. Pek gitgelliymiş şimdi düşününce...
Fikirler de bir yere gidiyor, dönüşüyor ya havada kalıyor artık neye tutunuyorsa..Ya da icra ediliyor. Fikir icrası. İcra-i fikir. Fikri icraat..Her neyse adı mühim değil.
Canlılar peki? Dönüşüme inanırım da... Özlemi nasıl çözeceğiz?
Bir ruhun teslimiyet anına, bedendeki nefesinin kesilmesine şahit olunca, ruh nefeste mi diye düşünüveriyorum. Ya da evren enerjimiz..Nefeste mi? Nereye gidiyor?
Bu yüzden vedalar önemli...Her şeyle olan vedalar.. Çikolatayı yerken onun eşsiz lezzetini tüm hücrelerde hissederek o son lokmaya veda etmekten tutun da, bir canlının vedasına eşlik etmeye kadar. "Yok" luk çekmek zor...
Kıssadan hisse Vodka'yı çok özledim.
