Duygu değişir mi? diye sordu.
"Hayır" dedi, bazen dönüşür.
"Nasıl yani? Suyun , buhara dönüşmesi gibi mi?"
"Hayır" dedi. "Havanın içine ruhun karışması gibi...Büyüyünce anlarsın."
O günden sonra hiç büyümek istemedi. Çocuk kaldığında kendince anlamlandırdıklarına inanmak hep daha kolaydı. Hayal dünyasında isterse onu görür, isterse onunla konuşabilirdi.
Göremese de…Dokunamasa da…
Çocuksa , hissedebilirdi..
Büyükler , hislerini aldırmış gibi davranıyorlardı.
"Aya baktım seni gördüm, sana baktım beni gördüm" derken çocuk,
Büyükler ;
"Aya baktım seni gördüm, sana baktım ayı gördüm" diyebiliyorlardı.
Kütüphanesinden bir kitap çekti rastgele..Özdemir Asaf düştü gözlerine...Gözü kapalı bir sayfa açtı ve ;
"Bir şey kaldı gecelerden birinde
Senden.
Öncesinde bilinmemiş birşey,
Silinmez bir ses gibi giden…
Kelimelerden büyük, kelimelerin içinde,
Bir şey kaldı senden
Yaşamaları'ın arasında kaçamaklı.
Veriliş rengi başka, alınış rengi başka…
Söylemeye vakit kalmadan
Dudakların altına bırakılmış bir şey.
Karanlıkların tam ortasında bir kırmızı nokta…
Gözlerce pırıl pırıl, ellerce saklı.
Bir şey kaldı , bir denizin kıyısında senden,
Bakışlarla yüklü, söylemelerle sessiz…
Seninle dolu, seninle sensiz birşey…
Arandıkça bulunmamış yıllar yılı,
Bulundukça aramaklı."
…
SA
31 Temmuz 2015
Niğde
* Şiir ; Özdemir Asaf' a aittir.
