Nam-ı diğer Selmini, uçların insanıdır.Siz deyin 0,5 biz diyelim 0,7… 0,9 olmadığı kesin zira biraz kırılgandır her insan kadar.Çocukken astronot, orkestra şefi,buz pateni sanatçısı ve yunus bakıcısı olmak istemiştir.Aklı selim yaşlara geldiğinde bir delilik yapıp, bilgisayar başındaki kariyerinden ;hayallerinin peşinden koşmak için kalkmıştır.Hala onu sabahları sahilde bisiklete binerken , akşamları da tiyatro sahnesinde hayallerini yakalamaya çalışırken görebilirsiniz.
Çocukları süt sağmaya yollamışlar e
madem mantı yapılıyor sarmısaklı yoğurtsuz yemezmiş tellak dedeler…
Ağız kokusuna karanfil çiğnetir,sonra
da mis gibi çay demlerlermiş..
Derken bir gün yazar tıkanmış…Sırtına
vurmuşlar yanlış anlayıp…Mantıyı da fazla kaçırınca sen misin sırtına vuran..Ne
siz sorun ne ben çözüm..Kafam karışık iki gözüm.Hacıvatım Karagözüm..Bu hikaye
de böyle biline..Kıssadan hissesi de hepimize…
Heryerde olmak istiyorum..İnsan
yaşarken her yerde olabilir mi? Belki adı zamanda yolculuk, belki paralel
evren, belki adsız zamansız…Café London’un yağsız unsuz pastası gibi…Lezzetli
olurdu…
Dün Kate & Leopold filmini ikinci
defa izledim…Çok sevdiğim ve etkilendiğim filmlerdendir…
Karakterimiz sevgi uğruna Brooklyn
köprüsünden atlayarak, zaman tünelinde meydana gelen bir yarık vasıtasıyla
2000’li yıllardan 1876’ya gidiyor.
İtiraf ediyorum “Ben de giderdim” hem
de “ Gözüm kapalı ve hiç tereddütsüz”…
Neleri göze alıyoruz sevgi için…Göze
alamadıklarımız korkularımız mı? Güvensizliklerimiz mi? Peki en kötü ne olur?
A) Ayrılırız ( ki zaten herşey bir gün bitiyor )
B) Ölürüz ( kim bir gün ölmeyeceğini
iddia edebilir ? )
Daha kötü
ne olabilir ? Başka şeçenek gelmiyor aklıma…
İşin
sırrı galiba yaşadığımız herşeyi kendimiz için yaşamamız…Asla bir başkası için
değil, en sevdiğimiz bile olsa…Ne çok örnek vardır aile kavramında..Anne –
evlat , baba – evlat ilişkilerinde , eşler arasında vb…
Bencillik
gibi gözükse de aslında değil…Çünkü bir gerçek var… ”Ben iyi olursam, etrafıma
ışık saçabilir ,aydınlatabilirim.” Yaptığımız şeyleri başkaları için
yaptığımızda belki de farkında olmadan karşımızdakine yük yüklüyoruz.Hakkımız
var mı?
Sizce bencillik
mi hala?
Ahh aah hep bu filmler yüzünden…Ve sonsuza dek mutlu yaşadılar.
Bir varmış bir yokmuş
